Ο καταξιωμένος Λεμεσιανός ποιητής επιστρέφει με το πιο μεστό και πυκνό του βιβλίο, εμβαπτίζοντας τον μοντερνισμό στη μυθολογία και στη λαϊκή μας παράδοση (αλλά και το αντίστροφο), και εντοπίζοντας το χαμένο κέντρο της ύπαρξης στην περίμετρο ή στα όρια του κύκλου, ή στα περιθώρια της τυπωμένης σελίδας, έτσι όπως υπαινίσσεται, με ανεξιχνίαστη σαφήνεια, ο τίτλος της συλλογής. Οι φυγόκεντρες δυνάμεις της ποίησης του Μακρίδη συσπειρώνονται εδώ, σε ένα άκρο ή σε ένα ενεργειακό σημείο, καθώς η περιπέτεια της γραφής ταυτίζεται με τη στοχαστική ενατένιση, τα πάθη του έρωτα, το παυσίλυπο πένθος και το μυστήριο της μνήμης. Πρόκειται ίσως για την επιστολή ενός ιδανικού αυτόχειρα, ή για έναν αποχαιρετισμό που δεν διαφέρει από το καλωσόρισμα.