Συν(γ)ραφές

[…Τι συμβαίνει όταν η Αντιγόνη γίνεται persona non grata για τον τόπο της; Τι μας λένε έντεκα μαύροι κύκνοι που επιστρέφουν στην άκρη του παραμιλητού; Αντέδρασε η Κατερίνα Γώγου στο γράμμα που έλαβε; Αναρωτιόμαστε, διότι σε ανάλογο γράμμα προς τον Κάφκα ο αποστολέας του ακόμα περιμένει.

Τι μεσολάβησε και ο ονειροπόλος, ενώ ήταν ξαπλωμένος στο κύμα, ξύπνησε εντέλει στην αγχόνη; Σκοτώνεται ο χρόνος στον διάδρομο; Πώς απογοητεύεται ένα ραβδάκι δυόσμου; Μια γυναίκα πετώντας μπαλόνια δίνει συνέντευξη στον ουρανό, μια άλλη συλλέγει τα πυροτεχνήματα που αφήνει πίσω του ένας βηματισμός, μια τρίτη γυρεύει το νόημα στα ναρκοπέδια των φράσεων και κάποιος αναγνωρίζει τελικά τον τρομοκράτη. Ένα βλέμμα δραπετεύει από λεύκωμα του Άουσβιτς, ένα τρένο βρίσκεται καθηλωμένο στις αναπηρικές του ράγες, μια παρέλαση από πόρτες καταλήγει στην πιο ερμητικά κλειστή απ’ όλες, καμβάδες λευκοί αναζητούν την κάθαρση, ενώ ανάμεσα σε δύο εποχές μία ιδιότυπη διαπραγμάτευση διενεργείται…] Ε.Α. Λουκίδου

Το βιβλίο Συν(γ)ραφές κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2018 από τις εκδόσεις τεχνοδρόμιον και με τη στήριξη των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.

Πρόκειται για μια ανθολογία ποίησης και πεζών κειμένων που γράφτηκαν από τους συμμετέχοντες στο Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής και Ανάγνωσης που διοργάνωσε το Κέντρο Λόγου και Τεχνών Τεχνοδρόμιο με εισηγήτρια την ποιήτρια και δοκιμιογράφο Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου από το 2016 μέχρι το 2018.

Στο βιβλίο συμμετέχουν με κείμενά τους οι

ΠΑΜΠΟΣ ΒΟΣΚΑΡΙΔΗΣ,
ΜΑΡΙΑ ΙΖΑΜΠΕΛΛΑ ΑΧΙΛΛΕΩΣ,
ΣΚΕΥΗ ΓΙΑΓΚΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ,
ΜΑΡΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ,
ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ,
ΕΛΕΝΑ ΣΑΒΒΑ ΚΙΝΝΗ,
ΜΕΛΑΝΗ ΚΟΥΡΣΑΡΟΥ,
ΝΑΤΑΣΑ ΑΘΗΑΙΝΙΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ,
ΝΙΚΗ ΛΟΪΖΙΔΟΥ,
ΜΑΙΡΗ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ,
ΜΑΡΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ,
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΚΚΟΣ,
ΑΝΝΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ,
ΔΕΣΠΩ Ζ. ΠΛΑΤΡΙΤΗ,
ΑΝΔΡΙΑΝΗ ΣΟΥΡΗ,
ΘΕΟΔΩΡΑ ΦΟΥΤΡΟΥ

Σημειώνει επίσης η Λουκίδου στον πρόλογο του βιβλίου:

«Στα μαθήματα αυτά προσπάθησα να μεταδώσω την αίσθηση πως η ποίηση και γενικά η λογοτεχνία δεν είναι ωραία λόγια και ευφάνταστες περιγραφές, παρομοιώσεις και εικόνες. Δεν είναι απλώς η συλλογή μεταφορών. Είναι η ίδια η μεταφορά του όντος στην αρχή του, στο ακατέργαστο και διαυγές κομμάτι του εαυτού του, που όμως δε λειτουργεί μόνο σαν κάτοπτρο, αφού η γραφή δεν υπενθυμίζει απλώς αλλά αισθητοποιεί ό,τι κινείται ανάμεσα στη σκέψη και στα δάκρυα. Δεν είναι αναψυχή και προπαντός δεν είναι τρόπος, για να περάσει ευχάριστα η ώρα. Είναι ένα νυστεράκι που ανατέμνει τον κόσμο και τεμαχίζει τα σκοτάδια.»