Περί πατρός περίπατος

Ὁ Γαβριὴλ Νικολάου Πεντζίκης γεννήθηκε στὴ Θεσσαλονίκη τὸ 1952. Σπούδασε βυζαντινὴ καὶ νεοελληνικὴ φιλολογία· μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στὸν χῶρο τῆς συγκριτικῆς γραμματολογίας παρέμειναν ἀνολοκλήρωτες. Ἐργάστηκε ὡς διορθωτὴς δοκιμίων, ἐπιμελητὴς ἐκδόσεων, μεταφραστὴς καὶ λεξικογράφος. Ὑπηρέτησε τὴ θητεία του στὴν Πολεμικὴ Ἀεροπορία. Ἐκπαιδεύτηκε στὴ διερμηνεία συνεδρίων καὶ ἐργάστηκε ὡς διερμηνέας, ἀρχικὰ ὡς ὑπάλληλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς καὶ κατόπιν ὡς ἐλεύθερος ἐπαγγελματίας.
Ἔχει μεταφράσει Τσέστερτον, Σουΐφτ, Ἔρικ Ἄμπλερ, τόμους τοῦ Νέου Συναξαριστῆ, κι ἔχει συγγράψει δίτομο ταξιδιωτικὸ καὶ
προσκυνηματικὸ Ὁδηγὸ τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Γράφει τὴν τρίοδο Τὸ Βυζάντιο ἔχει ρεπό (Βιβλίο Πρῶτο, 2013· Βιβλίο Δεύτερο, 2015· Ὠξύρρυγχα καὶ Ἀπόκρυφα – Τὰ χαμένα κεφάλαια τοῦ Δεύτερου Βιβλίου, 2015) καὶ ἐπιμελεῖται συστηματικὰ τὸ συγγραφικὸ
καὶ εἰκαστικὸ ἔργο τοῦ πατέρα του.

Μια μεγάλη τιμή κι ένα μείζον εκδοτικό γεγονός – μια βόμβα μεγατόνων, βραδυφλεγής, που εκρήγνυται ως φωνή αύρας λεπτής. Ο Γαβριήλ Νικολάου Πεντζίκης, συγγραφέας της καθοριστικής για την ελληνική γραμματεία μυθιστορηματικής τριόδου Το Βυζάντιο έχει ρεπό, συγκεντρώνει τρία αποκαλυπτικά κείμενα (ή ομιλίες∙ ή ομιλήματα) για τον κορυφαίο συγγραφέα του ελληνικού 20ού αιώνα, Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη, που κατά σύμπτωση ήταν ο πατέρας του. Ο υιός περιηγείται, περιπολεί και περιπατεί παρά θιν’ αλός, πέριξ και εντός του πατρώου πνεύματος, προκρίνοντας, αντί για την πρόχειρη πατροκτονία, την περισυλλογή και ανακομιδή των οστών, την αγαπητική αποκαθήλωση και τον ζωοποιό μεταβολισμό μιας κατά συρροήν μεταλήψεως. Ο υιός κοινωνεί τον πατέρα, και μένουν η μαγιά και τα μάγια, όσα φυλάσσονται στον παρόντα τόμο, που δίκαια τον είπαν συλλεκτικό. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, πρόκειται περί συλλέκτη.